آمده است . بعضى آن را بكسر هاء خوانده‌اند . عاصم و حمزه بكسر جيم و سكون هاء و بعضى « ارجئه » بضم هاء خوانده و ميان جيم و هاء ، همزه آورده‌اند ( مجمع ) اگر هاء را ساكن بخوانيم بايد آن را حرف سكت بدانيم چنان كه الميزان گفته . بنا بقرائت عاصم و حمزه مفعول ارجه محذوف است و ها براى سكت است نه ضمير و بنا بر قرائت ديگران هاء ضمير است و مراد از آن موسى مىباشد معنى آيه چنين است : موسى و برادرش را بتأخير انداز و در عقوبت آنها عجله نكن و مأمورانى بشهرها بفرست تا ساحران را جمع كرده و بياورند . * ( « وَآخَرُونَ مُرْجَوْنَ لأَمْرِ الله إِمَّا يُعَذِّبُهُمْ وَإِمَّا يَتُوبُ عَلَيْهِمْ وَالله عَلِيمٌ حَكِيمٌ » ) * توبه : 106 . يعنى ديگران از مردم براى امر خدا تأخير انداخته شده‌اند يا خدا آنها را عذاب و يا بر آنها توبه مىكند و خدا دانا و حكيم است . مراد از اين مرجون لامر اللَّه كيستند ؟ مضمون آيهء 100 از سورهء توبه چنين است : از اعراب باديه نشين كه در اطراف شمااند و نيز از اهل مدينه منافقان هستند كه آنها را دو دفعه عذاب خواهيم كرد و آيهء 101 . بدين مضمون است : و ديگران كه اعتراف بگناه خويش كرده عمل صالح و بد را با هم آميخته‌اند شايد خدا به آنها بر گردد كه خدا غفور و رحيم است . آنوقت بعد از سه آيه ميرسيم بآيهء مورد بحث . اين آيه چنان كه در الميزان گفته عطف است بآيهء 101 كه مضمونش ذكر گرديد . بعقيدهء الميزان اين آيه منطبق است است بر مستضعفين كه واسطه‌اند ميان نيكو كاران و بد كاران گر چه در اسباب نزول وارد است كه دربارهء آن سه نفر نازل شد كه از جهاد تخلَّف و بعد توبه كردند و كيف كان آيه مآل امر آنها را مخفى ميدارد و در ابهامش باقى ميگذارد حتى از دو اسم عليم و حكيم كه در ذيل آيه هست چيزى از عاقبت كار آنها روشن نميشود . سخن الميزان كاملا عالى و دقيق